Tandartsen vaak negatief geportretteerd in films
Aan de Universiteit van Hong Kong werd via een literatuurstudie onderzocht op welke wijze tandartsen en het gebit in films worden geportretteerd. Hierbij werden diverse voorgaande studies onderzocht die de thema’s, verhalen en symbolische elementen van de weergave van tandartsen en het gebit in films analyseerden.
Op basis van hun studie konden de onderzoekers 7 voorgaande publicaties vinden die ze onderzochten. Deze studies kwamen tot volgende vaststellingen:
- Thibodea et al (2007) – 137 films:
- Tandartsen worden vaak in komische context getoond of als incompetent, sadistisch, immoreel, gestoord of corrupt.
- Gierok et al. (2022) – 55 films:
- Het portret van tandartsen verandert doorheen de decennia: Van ‘Dr Awkward’ in de stille film, ‘Dr Prosperous’ in de jaren 60-70 naar ‘Dr Evil’ in de jaren 80-90.
- Simpson et al (2023) – 60 films:
- Tandartsen worden in 50% van de gevallen negatief geportretteerd en slechts in 5% van de gevallen positief. Tijdens klinische scènes werd 57% van patiënten als angstig of met lichamelijke schade getoond.
- Vidal (2023) – 33 films:
- Het beeld van tandartsen is doorheen de jaren geëvolueerd van een karikatuur naar een competente, betrouwbare zorgverlener.
- Marini (2024) – 27 films:
- Er zijn drie thema’s omtrent tanden en tandartsen die bij horror vaak terugkomen: dentaal geweld (zowel behandelingen als foltering), dentale aandoeningen en ziekten en de tandenfee.
Op ieder van deze studies voorzien de onderzoekers echter ook enige kritische benadering en benadrukken ze ook dat slechts een beperkt aantal publicaties werd opgenomen in de literatuurstudie.
Toch stellen de onderzoekers vast dat tandartsen vaak in een negatieve context worden getoond in films, zeker vroeger. De onderzoekers roepen dan ook op om met dentale professionals in gesprek te gaan omtrent hun portrettering in films om overdrijvingen en negatieve publiciteit te vermijden.
Het is immers zeker niet ondenkbaar dat angst voor de tandarts nog versterkt wordt door de wijze waarop tandartsen en hun behandelingen in populaire media worden getoond. Al erkennen de onderzoekers dat dit nog verder moet onderzocht worden.
Bron: https://www.frontiersin.org/journals/oral-health/articles/10.3389/froh.2025.1584382/full